Leczenia łysienia

Archive for the ‘Łysienie plackowate’ Category

Lekarze, którzy pomagają pacjentom zmagającym się z konsekwencjami łysienia plackowatego bardzo często muszą odpowiadać im na pytanie o to, co wywołuje tę chorobę. Sami pacjenci oczekują przede wszystkim informacji na temat zależności genetycznych i problemów z hormonami, trudno jest im zatem ukryć zdumienie, gdy słyszą, że przy łysieniu plackowatym duże znaczenie ma aspekt psychologiczny. Wielu z nich postrzega takie stwierdzenie w kategoriach porażki, z którą ciężko się pogodzić, lekarze muszą zatem koncentrować się nie tylko na poszukiwaniu skutecznej terapii zapobiegającej skutkom tego rodzaju łysienia, ale również na przekonywaniu pacjentów o tym, że stres wywołujący łysienie nie oznacza wcale słabości psychicznej, której należy się wstydzić

Łysienie plackowate a stres

Ustalenie tego, że to właśnie stres jest najważniejszą przyczyną łysienia plackowatego u konkretnego pacjenta nie jest łatwe. Nie istnieje test, który pozwoli jednoznacznie odpowiedzieć na pytanie o to, dlaczego włosy wypadają, lekarz opiera się więc przede wszystkim na tych informacjach, które zdobędzie podczas wywiadu z pacjentem. Dość powszechne są przypadki, w których chory świadomie sprowadza specjalistę na fałszywą drogę sugerując problemy z hormonami lub niedawno przebyte choroby jako przyczynę łysienia, tymczasem sam coraz lepiej zdaje sobie sprawę z tego, że wypadające włosy mogą być konsekwencją napięcia nerwowego. Postępowanie takie może doprowadzić do zbyt późnego odkrycia prawdziwej przyczyny choroby i nieodwracalnych zmian w stanie owłosienia, coraz częściej zaleca się więc odstąpienie od podobnych praktyk. Co ciekawe, łysienie plackowate może zostać spowodowane nie tylko urazami psychicznymi, ale również szokiem będącym konsekwencją urazów typowo fizycznych. Łysienie tego typu może być zatem jedną z reakcji organizmu na wypadek samochodowy lub poparzenie i stanowić dowód na to, że nasza psychika nie poradziła sobie jeszcze z traumatycznym zdarzeniem. Skuteczne leczenie łysienia plackowatego będącego wynikiem stresu jest możliwe jedynie w następstwie współpracy dermatologia i psychologa. Brak kontaktu z tym ostatnim specjalistą może przyczynić się do tego, że nawet najbardziej zaawansowane terapie doprowadzą jedynie do połowicznego sukcesu, a zaleczone łysienie plackowate będzie się odnawiało.

Problem z akceptacją choroby

Stres nie musi być wcale przyczyną łysienia plackowatego, abyśmy mówi o dużych problemach pacjenta z jego kondycją psychiczną. Mamy tu przecież na myśli wyjątkowo poważną chorobę skóry głowy, którą trudno ukryć przed otoczeniem, pacjenci (zwłaszcza młodzi), którzy tracą włosy na znacznych skrawkach głowy mają więc duże problemy z akceptacją swojego wyglądu fizycznego. Nasze samopoczucie w dużej mierze uzależnione jest od tego, jak postrzegamy samych siebie i w jaki sposób jesteśmy postrzegani przez otoczenie, łysienie plackowate staje się zatem szczególnie dużym problemem pań, które z trudem radzą sobie z jego konsekwencjami. Psychologowie nie ukrywają zresztą tego, że nie posiadają złotej rady dla osób zmagających się z uczuciem odtrącenia będącym konsekwencją leczenia plackowatego. W ich przekonaniu każdy pacjent jest inny, pomoc każdemu z nich ma więc indywidualny charakter. Nie da się zresztą zaprzeczyć i temu, że choremu nigdy nie pomoże sam lekarz. Jego praca z pacjentem przynosi rezultaty jedynie wówczas, gdy pacjent ma wsparcie ze strony rodziny przyjaciół.

Łysienie plackowate u dzieci

Każdy pacjent zmagający się z problemem łysienia plackowatego powinien liczyć na wsparcie ze strony rodziny i znajomych, zalecenie to w szczególny sposób zyskuje jednak na aktualności wówczas, gdy choroba ta dotyka dzieci. Młodzi ludzie są o wiele bardziej bezwzględni niż osoby dorosłe, dziecko często narażone jest więc na obmawianie, szyderstwo i aroganckie zachowanie ze strony rówieśników. Rodzice i lekarz powinni starać się więc jak najlepiej poznać uczucia dziecka i jego reakcję na chorobę, często okazuje się bowiem, że nawet krótkotrwałe i całkowicie uleczalne łysienie plackowate może doprowadzić do bardzo niekorzystnych zmian w jego psychice. Walka z nieśmiałością, unikaniem ludzi i uciekaniem w samotność nie jest łatwa, lepiej więc zapobiegać takim reakcjom niż do nich doprowadzać.

Współpraca pomiędzy chorymi

Łysienie plackowate, zwłaszcza pojawiające się u młodych pacjentów, często postrzegane jest jako prawdziwy dramat. Choć jednak wypadanie włosów obniża samoocenę i zmienia sposób, w jaki chory postrzega własną atrakcyjność należy pamiętać o tym, że choroba ta atakuje znaczną grupę osób. Dzięki dostępności do Internetu i specjalistycznej prasy bez trudu można dziś nawiązać kontakt z innymi pacjentami zmagającymi się z konsekwencjami łysienia plackowatego i wymieniać się z nimi doświadczeniami dotyczącymi tak terapii przyspieszających odrastanie włosów, jak i sposobów radzenia sobie z negatywnymi reakcjami ze strony otoczenia. Osoby dotknięte łysieniem plackowatym mogą również podpowiadać, w jaki sposób udaje im się ukryć chorobę przed otoczeniem, często okazuje się zaś, że właśnie ta informacja jest najbardziej poszukiwana przez innych chorych.

5,1 k

Łysienie u kobiet nie jest problemem powszechnym. Jednak wszystkie kobiety, które skarżą się na utratę włosów przeżywają to bardzo silnie. Nic dziwnego; fryzura jest ważnym elementem urody kobiety i wpływa na ocenę jej atrakcyjności. Dowiedz się więc wszystkiego o łysieniu u kobiet.

Dlaczego kobiety łysieją rzadziej niż mężczyźni?

Przyczyna odmiennego wyglądu owłosienia u kobiet i mężczyzn leży w różniącej nas gospodarce hormonalnej. Nieprzypadkowo mawia się, że łysy mężczyzna może być bardzo męski, a ci, którzy chcą wyglądać groźnie golą często głowę na łyso. Ma to uzasadnienie, bo za agresywność, męską budowę ciała i łysienie odpowiadają te same męskie hormony. Wysoki poziom testosteronu u mężczyzn może więc zaowocować utratą owłosienia. Dzieje się tak dlatego, że androgeny wpływają osłabiająco na mieszki włosowe. Wytwarzają one słabsze włosy, bardziej podatne na wypadanie. Gdy u kobiet pojawiają się zaburzenia hormonalne i poziom hormonów męskich u niej wzrasta może pojawić się łysienie androgenowe, czyli typu męskiego. Jego objawy to utrata włosów od linii czoła, w formie zakoli i na czubku głowy. Wzmożone wypadanie włosów z powodów hormonalnych pojawia się u kobiet także w czasie ciąży, menopauzy i niekiedy w okresie dojrzewania.

Przyczyny łysienia u kobiet.

Jedna przyczyna łysienia u kobiet została już wymieniona – są to zmiany w funkcjonowaniu gospodarki hormonalnej. Wypadanie włosów może też być spowodowane ogólnym osłabieniem organizmu. Mamy z nim do czynienia na przykład wczesną wiosną, takie sezonowe osłabienie włosów wynika też z niekorzystnych dla nich warunków, jakie panują zima. Na szczęście są to zmiany sezonowe, które szybko mijają. Podobnie możemy zaobserwować wypadanie włosów po dłuższej chorobie, a także po okresie wzmożonego stresu oraz w wyniku nieprawidłowego odżywiania się. Często więc łysienie może by efektem źle przeprowadzonego odchudzania, szczególnie jeśli polegało ono na głodówkach i dietach monoskładnikowych oraz drastycznym ograniczeniu dziennej wartości energetycznej posiłków. Również nieracjonalna dieta wegetariańska, jeśli nie jest dobrze zbilansowana może odbić się na kondycji włosów. Inne przyczyny wiążą się z nieprawidłową pielęgnacją. Włosom szkodzą zbyt intensywne zabiegi stylizacyjne, szczególnie używanie gorącej prostownicy i lokówki oraz rozjaśnianie. Także zbyt gorąca woda, źle dobrany szampon czy niedelikatne czesanie mogą je osłabić i wzmóc wypadanie. Inną grupę czynników sprzyjających łysieniu stanowią przyczyny od nas niezależne, w tym silne leki, chemioterapia lub skłonności genetyczne.

Jak wyleczyć łysienie?

Podstawą jest rozpoznanie jego przyczyn, a więc powiązanie początków wypadania włosów ze zmianami w naszym życiu. Może było to w czasie odchudzania? Wówczas należy zastosować odżywczą dietę, opartą przede wszystkim o zróżnicowane białka i zdrowe tłuszcze. Niezbędne są orzechy, pestki, tłuste ryby i oliwa z oliwek, a także pełnowartościowy nabiał i kasze, makarony oraz ryż. Ważny element diety to warzywa i owoce w możliwie jak najmniej przetworzonej postaci. Kiedy zaczynamy łysieć, trzeba też obejrzeć skórę głowy. Jeśli pojawiły się na nich ogniska łojotoku, tłusty łupież, miejsca zaczerwienione i swędzące lub włosy nagle zaczęły się bardzo mocno przetłuszczać, trzeba udać się na wizytę do dermatologa. Jeśli łysieniu nie towarzyszą zmiany skórne, lecz tylko ogólne poczucie osłabienia, warto udać się do lekarza internisty. Problemy hormonalne towarzyszące wypadaniu włosów to znak, że pomoże nam ginekolog. Niekiedy konieczna wizyta u kilku specjalistów, by ustalić przyczynę. Zwykle lekarz zaleca zintegrowaną kurację, łączącą działanie zewnętrzne i wewnętrzne. Często należy też na czas kuracji zrezygnować ze stylizowania włosów i ich farbowania – dla wielu kobiet to duże wyrzeczenie, ale jest to warunek powodzenia terapii i rozwiązania problemu łysienia. Często przydatne mogą okazać się też suplementy diety z witaminami o działaniu wzmacniającym lub przeznaczone do wzmacniania włosów, skóry i paznokci.

4k

Jeśli można uznać, że łysienie mężczyzn to zjawisko naturalne, a widok mężczyzny pozbawionego całkowicie czy częściowo włosów, w nikim nie wzbudza zainteresowania, to zupełnie inaczej jest u kobiet. Każde nadmierne wypadanie włosów wzbudza u pań niepokój i traktowane jest jak choroba wymagająca leczenia. Jeśli wypada ponad 100 włosów przez 2 miesiące, to najwyższa pora, by udać się do dermatologa, który zdiagnozuje przyczynę łysienia i ustali sposób leczenia. U kobiet występuje kilka typów łysienia.

Łysienie androgenowe

Jest to męski typ łysienia, który u kobiet pojawia się na skutek zaburzeń hormonalnych – nadmiaru androgenu – męskiego hormonu płciowego. Czasami nawet niewielka ilość tego hormonu wystarcza, by wrażliwe mieszki włosowe zostały osłabione  i przestały z nich wyrastać włosy. Pojawiają się wtedy znaczne przerzedzenia na skroniach, nad czołem i na czubku głowy.

W leczeniu stosuje się preparaty z żeńskim hormonem płciowym – estrogenem lub pigułki hormonalne o działaniu antyandregenowym. Wypadaniu włosów zapobiegają też pigułki antykoncepcyjne III i IV generacji oraz hormonalna terapia zastępcza, jeśli kobieta znajduje się w okresie pomenopauzalnym.

Łysienie rozlane

Jest to przerzedzenie włosów równomiernie na całej skórze głowy. Często ma to związek z innymi chorobami. W leczeniu tego typu łysienia należy zdiagnozować chorobę podstawową, po jej wyleczeniu następuje odrost włosów. Można go przyspieszyć poprzez stosowanie miejscowo leków drażniących, także z zawartością sterydów. Dobre skutki przynosi zażywanie witaminy E.

Łysienie rozlane może być tez wywołane przez chemikalia zawarte w farbach, lakierach i innych kosmetykach do włosów. Należy zaprzestać ich używania, a włosy się wzmocnią.

U pań dochodzi też do łysienia na skutek czynników mechanicznych. Np. zbyt mocno naprężone i związane włosy, ciasne nakrycia głowy, zbyt długie przetrzymywanie włosów na wałkach, źle zrobiona trwała ondulacja czy zbyt intensywne zabiegi fryzjerskie skutkują wzmożonym wypadaniem włosów. Zwykle po zlikwidowaniu przyczyn włosy odrastają. Ale jeśli niszczenie włosów trwało zbyt długo, mieszki włosowe mogą być bezpowrotnie zniszczone.

Łysienie poporodowe

Kobiety będące w ciąży często obserwują u siebie zgęstnienie włosów. Dzieje się tak na skutek zwiększonej ilości estrogenów – żeńskich hormonów płciowych, które powstrzymują wypadanie włosów z powodów naturalnych. Każdy włos żyje kilka lat, po czym wypada, by w jego miejscu mógł wyrosnąć następny.

Natomiast w okresie ciąży wypadanie prawie włosów nie następuje  Po porodzie w gwałtowny sposób maleje ilość estrogenów. Wtedy kobieta traci włosy w zwiększonych ilościach, gdyż wypadają te, których żywot został dzięki ciąży przedłużony. W ten sposób można stracić do 50% włosów. Nie ma jednak powodu do niepokoju. Po kilkunastu tygodniach sytuacja się normuje i włosy wracają samoistnie do stanu sprzed ciąży. Łysienie poporodowe nie wymaga leczenia.

Łysienie plackowate

Ten typ łysienia występuje u kobiet rzadko, ale jest szczególnie uciążliwy ze względu trudności w leczeniu jak i nieestetyczne zmiany na głowie. Jak już wskazuje nazwa, na owłosionej skórze głowy pojawiają się „placki”, czyli bezwłose, okrągłe lub owalne plamy. Początkowo mają średnicę 2 cm, z czasem się powiększają.

Nieleczone łysienie plackowate może doprowadzić do całkowitej utraty włosów na całym ciele, łącznie z brwiami i rzęsami. Degeneracji ulegają też paznokcie, pojawiają się poprzeczne bruzdy, następuje pocienienie płytek paznokciowych aż do ich utraty.

Leczenie jest żmudne i długotrwałe, może trwać latami. U jednej trzeciej chorych zdarzają się wyleczenia samoistne. Choroba „przycicha” bezpowrotnie lub na kilka czy kilkanaście lat, po czym niespodziewanie może się powtórzyć.

Pojawianiu się łysienia plackowatego sprzyja stres, nerwice, infekcje wirusowe i bakteryjne, zaburzenia naczyniowe (nieprawidłowy przepływ krwi w skórze głowy), być może – alergie. Prawdopodobnie jest to choroba autoimmunologiczna.

4,0 k

Łysienie plackowate jest jedną z poważniejszych chorób skóry głowy. Choruje na nie 2% ludności. Wśród pacjentów gabinetów dermatologicznych znajduje się aż 30% dzieci. Jest to niemała rzesza niemowląt, przedszkolaków i uczniów, a liczba zachorowań stale rośnie. Jeśli cierpi dziecko, choroba pozostawia też swoiste piętno i na rodzicach. Ich niepokój o stan zdrowia dziecka można obserwować nie tylko u lekarzy, ale i na forach internetowych, gdzie dzielą się swoimi doświadczeniami, obserwacjami i radami. Szczególnie widoczna jest ich bezradność wynikająca z braku wiedzy na temat choroby. Ale skąd mają brać te informacje, skoro wiedza medyczna o chorobie ma charakter hipotetyczny? Nie uzyskano do tej pory wystarczającej wiedzy ani o przyczynach, ani o metodach leczenia gwarantujących pełne wyleczenie.

Dlaczego dzieci łysieją?

Łysienie plackowate pojawia się nagle. Rodzice obserwują wychodzenie włosów kępkami albo też spostrzegają jedną czy kilka okrągłych lub owalnych łysych plamek. Często umiejscowiają się koło uszu lub na szczycie głowy. Z czasem się powiększają, łączą ze sobą, tworząc charakterystyczne placki. W przypadku łysienia plackowatego złośliwego dochodzi do utraty wszystkich włosów, w tym brwi i rzęs. Dlaczego się tak dzieje?

Na to pytanie istnieją tylko hipotetyczne odpowiedzi. Ostatnio uważa się tę dolegliwość za chorobę autuimmunologiczną. System odpornościowy nie wiadomo z jakich powodów atakuje komórki własnego organizmu, a konkretnie wpływa na mieszki włosowe, z których włosy wypadają, a potem nie są w stanie „wydać na świat” nowego włosa.

Inni badacze bardziej skłonni są uważać, że łysienie plackowate to choroba genetyczna. Obserwuje się zachorowania w obrębie rodzin, ale nie jest wiele takich przypadków.

Poza tym obserwuje się, że zachorowaniom sprzyja stres. Dzieci w wieku szkolnym przeżywają niepowodzenia w nauce, brak akceptacji rodziców z powodu niespełniania ich ambicji, brak odpowiednich relacji rówieśniczych. Przyczyn może być mnóstwo. To zależy od indywidualnej wrażliwości. Młodsze dzieci mogą przeżywać negatywne emocje w związku pójściem do żłobka czy przedszkola. Organizm może w ten sposób manifestować potrzebę miłości i  troski rodziców. Jednak najczęściej nie można się doszukać istotnej emocjonalnej przyczyny. We wzorcowych wręcz rodzinach, gdzie jest dużo miłości ciepła, gdzie dużo czasu poświęca się dzieciom, też zdarzają się zachorowania.

Niektórzy za pojawienie się łysienia plackowatego u dzieci obwiniają alergie pokarmowe. Brak jednak na poparcie tej hipotezy wystarczających dowodów. Gdzieniegdzie pojawiają się głosy, że może to substancje chemiczne znajdujące się w pożywieniu mogą odpowiadać za łysienie lub też wywołują je stany zapalne wewnątrz organizmu.

Jednak wiadomo, że łysienie plackowate stosunkowo często spotyka się u dzieci z zespołem Downa. Towarzyszy  też ono takim chorobom jak: bielactwo nabyte, przewlekłe limfocytarne zapalenie tarczycy, cukrzyca, choroba Addisona, toczeń rumieniowaty, reumatoidalne zapalenie stawów.

Psychologiczne skutki choroby

Łysienie plackowate jest specyficzną chorobą. Jej objawy są widoczne dla otoczenia, chory nie odczuwa żadnych dolegliwości fizycznych, za to choroba powoduje problemy natury psychologicznej. Dopóki dziecko jest małe, nie ma to dla niego żadnego znaczenia, jeśli nadal jest otaczany troskliwą miłością rodziców. Problemy zaczynają się, gdy maluch idzie do przedszkola, a tam rówieśnicy zauważając jego odmienność, wyrażają swoje zainteresowanie w sposób obraźliwy czy przykry. Tu ogromną rolę mogą odegrać rodzice, którzy od początku nauczą dzieci właściwej reakcji na zaczepki, a przede wszystkim zaszczepią w dziecku wiarę we własne siły i przekonanie o własnej wartości bez względu na ilość włosów na głowie.

Gorzej jest, gdy dziecko dorasta i opinię o sobie kształtuje na podstawie postrzegania swojej osoby przez rówieśników. Rzadko się zdarza, by nastolatek, kształtowany między innymi przez media, zachowywał pewność siebie i wysoką samoocenę. Częściej, spotykając się z niechęcią i niewybrednymi żartami, bądź tylko z obojętnością, nabiera kompleksów, odsuwa się od świata, rezygnuje z życia towarzyskiego, cierpi z powodu samotności. Tu już nie zawsze pomaga wsparcie rodziców ani odpowiednia postawa nauczycieli wobec problemu. Młodemu człowiekowi trudno zachować pogodę ducha, gdy widzi, że świat należy do młodych, pięknych i dynamicznych.

Możliwości leczenia

Stosuje się leki przeciwzapalne i immunnosupresyjne: kortykosteroidy i cyklosporyny. Nie są one jednak obojętne dla zdrowia, mogą wywoływać skutki uboczne. Zaleca się też stosowane miejscowo preparaty drażniące: cygnolinę i tretinoin.

Nie zawsze są to leki skuteczne. W trakcie leczenia choroba przechodzi remisję, – objawy zanikają, zaczynają wyrastać nowe włosy, początkowo słabe i odbarwione, z czasem nabierają właściwego koloru. Ustępowanie choroby jest przejściowe, po krótszym czy dłuższym czasie powraca.

4,9 k