Leczenia łysienia

Posts Tagged ‘łysienie u kobiet’

Łysienie androgenowe zwane jest także łysieniem typu męskiego. Jednak wbrew pozorom takie schorzenie nie dotyczy wyłącznie panów. Okazuje się bowiem, że i kobiety mają problem z łysieniem androgenowym. Różnica polega jednak na sposobie przebiegu tego schorzenia.

Dlaczego łysiejemy „androgenowo”?

Jak sama nazwa wskazuje – łysienie androgenowe jest wynikiem działania androgenów, czyli męskich hormonów płciowych. Choć są to hormony typowo męskie, ich obecność można także wykazać w kobiecym organizmie.

Łysienie androgenowe spowodowane jest szczególną nadwrażliwością komórek włosa na działanie tych hormonów. Taką cechę najczęściej dziedziczymy po przodkach. Do „grupy” androgenów zalicza się testosteron, czyli typowo męski hormon. On, pod wpływem działania enzymu 5 alfa-reduktazy zostaje przekształcony w dihydrotestosteron, który uważany jest za wysoce aktywną formą testosteronu. DHT oddziałuje negatywnie na mieszki włosowe, powodując ich postępującą miniaturyzację. Gdy nie zostanie ona w odpowiednim momencie przerwana – poprzez zastosowanie środków leczniczych, wówczas następuje całkowita miniaturyzacja, prowadząca do nieodwracalnych zmian w łysieniu.

Na powstanie łysienia androgenowego ogromne znaczenie mają czynniki genetyczne. Bowiem to właśnie w kodzie genetycznym można otrzymać szczególną nadwrażliwość mieszków włosowych na działanie dihydrotestosteronu.

Jak łysieją mężczyźni?

Łysienie androgenowe typu męskiego bardzo łatwo jest rozpoznać. Przebiega ono bowiem według pewnego schematu, który określany jest mianem skali Norwooda-Hamiltona. Dzięki niej, na podstawie wyglądu swoich przodków, można stwierdzić, czy i jak będziemy łysieć.

W dużym uproszczeniu można powiedzieć, że za łysienie u panów odpowiedzialny jest testosteron. Hormon ten jest wytwarzany w męskich organizmie od momentu uzyskania dojrzałości płciowej. Powoduje on, że mieszki włosowe w niektórych miejscach na głowie zaczynają wolniej wytwarzać włosy, które z czasem stają się coraz cieńsze, aż w końcu całkowicie zanikają.

Typowe dla łysienia androgenowe mężczyzn jest tworzenie się w pierwszym „etapie” zakoli. Tworzą się one w wyniku stopniowego zaniku włosów w przedniej części głowy. Następnie dochodzi do dalszego, stopniowego zanikania włosów, które w miarę upływu czasu wzrasta. Dochodzi wówczas do powstawania kolejnego charakterystycznego „objawu” łysienia androgenowego męskiego – wysokiego czoła. Następnie włosy dalej ulegają przerzedzaniu. Na tym etapie zaczyna ich brakować na środkowej części głowy i tak zwanej koronie.

Jeżeli na tym etapie łysienie nie zostanie odpowiednio zahamowane, a dodatkowo mamy genetyczne predyspozycje do wypadania włosów, wówczas może dojść całkowitej miniaturyzacji mieszków włosowych, co oznacza zaawansowane stadium łysienia.

Trzeba jednak mieć świadomość, że łysienie androgenowe może odbiegać od typowe schematu. To z kolei sprawia, że nawet już dwudziestolatek, czy mężczyzna pięćdziesięcioletni mogą mieć ostatecznie ukształtowaną łysinę. Jednak jak wynika z wieloletnich badań nad łysiną, można zaobserwować wspólną cechę, którą jest wianuszek z tyłu głowy oraz nad uszami. Dzieje się tak, ponieważ w kodzie genetycznym jawi się informacja, iż włosy te nie są wrażliwe na działanie szkodliwego dihydrotestosteronu. Nie dochodzi zatem do łysienia w tychże miejscach.

Jak przebiega łysienie u kobiet?

Łysienie androgenowe u kobiet, choć również spowodowane jest hormonami płciowymi męskimi, ma nieco odmienny przebieg. Na początku warto zaznaczyć, że u pań można wyróżnić dwa okresy, podczas których włosy wypadają. Szczytowy okres następuje między dwudziestym a dwudziestym czwartym rokiem życia oraz między trzydziestym piątym a trzydziestym dziewiątym rokiem życia.

Warto wiedzieć, że wysoki poziom androgenów u kobiet powoduje nie tylko łysienie, ale również odpowiada za powstawanie trądziku czy łojotoku. Zbyt duża ilość androgenów to także przyczyna hirsutyzmu, czyli występowania włosów w miejscach typowych dla mężczyzn.

Jak już wyżej wspomniałam – łysienie androgenowe u kobiet przebiega zupełnie inaczej niż łysienie u panów. Z tego też powodu skala, którą stworzył Norwood i Hamilton nie będzie w przypadku łysienia androgenowego u pań obowiązywała. W tym przypadku należy skorzystać ze skali Ludwiga.

Charakterystyczne dla łysienia androgenowego kobiecego jest stopniowe przerzedzanie się włosów na całej powierzchni głowy. W przypadku kobiet niezwykle rzadko dochodzi do zaawansowanych form łysienia. Zresztą, samo zjawisko łysienia androgenowego u pań jest rzadko spotykane. Jest to z pewnością spowodowane mniejszą ilością androgenów w organizmie kobiet.

Jak leczyć łysienie u kobiet i mężczyzn?

Leczenie łysienia androgenowego u kobiet i mężczyzn przebiega tak samo. Chodzi bowiem o to, by zablokować reakcję katalityczną z udziałem 5 alfa-reduktazy. To właśnie ten enzym powoduje przekształcanie testosteronu w szkodliwy dihydrotestosteron. W leczeniu warto więc  zastosować specyfiki, które zawierają substancje wykazujące działanie antyandrogenowe (minoxidil, palma sabałowa, finasteryd, kwas azelainowy, cynk, witamina B6). Trzeba jednak uważać, bowiem nie wszystkie substancje zwalczające łysienie mogą być stosowane u kobiet.

5,2 k

Łysienie u kobiet nie jest problemem powszechnym. Jednak wszystkie kobiety, które skarżą się na utratę włosów przeżywają to bardzo silnie. Nic dziwnego; fryzura jest ważnym elementem urody kobiety i wpływa na ocenę jej atrakcyjności. Dowiedz się więc wszystkiego o łysieniu u kobiet.

Dlaczego kobiety łysieją rzadziej niż mężczyźni?

Przyczyna odmiennego wyglądu owłosienia u kobiet i mężczyzn leży w różniącej nas gospodarce hormonalnej. Nieprzypadkowo mawia się, że łysy mężczyzna może być bardzo męski, a ci, którzy chcą wyglądać groźnie golą często głowę na łyso. Ma to uzasadnienie, bo za agresywność, męską budowę ciała i łysienie odpowiadają te same męskie hormony. Wysoki poziom testosteronu u mężczyzn może więc zaowocować utratą owłosienia. Dzieje się tak dlatego, że androgeny wpływają osłabiająco na mieszki włosowe. Wytwarzają one słabsze włosy, bardziej podatne na wypadanie. Gdy u kobiet pojawiają się zaburzenia hormonalne i poziom hormonów męskich u niej wzrasta może pojawić się łysienie androgenowe, czyli typu męskiego. Jego objawy to utrata włosów od linii czoła, w formie zakoli i na czubku głowy. Wzmożone wypadanie włosów z powodów hormonalnych pojawia się u kobiet także w czasie ciąży, menopauzy i niekiedy w okresie dojrzewania.

Przyczyny łysienia u kobiet.

Jedna przyczyna łysienia u kobiet została już wymieniona – są to zmiany w funkcjonowaniu gospodarki hormonalnej. Wypadanie włosów może też być spowodowane ogólnym osłabieniem organizmu. Mamy z nim do czynienia na przykład wczesną wiosną, takie sezonowe osłabienie włosów wynika też z niekorzystnych dla nich warunków, jakie panują zima. Na szczęście są to zmiany sezonowe, które szybko mijają. Podobnie możemy zaobserwować wypadanie włosów po dłuższej chorobie, a także po okresie wzmożonego stresu oraz w wyniku nieprawidłowego odżywiania się. Często więc łysienie może by efektem źle przeprowadzonego odchudzania, szczególnie jeśli polegało ono na głodówkach i dietach monoskładnikowych oraz drastycznym ograniczeniu dziennej wartości energetycznej posiłków. Również nieracjonalna dieta wegetariańska, jeśli nie jest dobrze zbilansowana może odbić się na kondycji włosów. Inne przyczyny wiążą się z nieprawidłową pielęgnacją. Włosom szkodzą zbyt intensywne zabiegi stylizacyjne, szczególnie używanie gorącej prostownicy i lokówki oraz rozjaśnianie. Także zbyt gorąca woda, źle dobrany szampon czy niedelikatne czesanie mogą je osłabić i wzmóc wypadanie. Inną grupę czynników sprzyjających łysieniu stanowią przyczyny od nas niezależne, w tym silne leki, chemioterapia lub skłonności genetyczne.

Jak wyleczyć łysienie?

Podstawą jest rozpoznanie jego przyczyn, a więc powiązanie początków wypadania włosów ze zmianami w naszym życiu. Może było to w czasie odchudzania? Wówczas należy zastosować odżywczą dietę, opartą przede wszystkim o zróżnicowane białka i zdrowe tłuszcze. Niezbędne są orzechy, pestki, tłuste ryby i oliwa z oliwek, a także pełnowartościowy nabiał i kasze, makarony oraz ryż. Ważny element diety to warzywa i owoce w możliwie jak najmniej przetworzonej postaci. Kiedy zaczynamy łysieć, trzeba też obejrzeć skórę głowy. Jeśli pojawiły się na nich ogniska łojotoku, tłusty łupież, miejsca zaczerwienione i swędzące lub włosy nagle zaczęły się bardzo mocno przetłuszczać, trzeba udać się na wizytę do dermatologa. Jeśli łysieniu nie towarzyszą zmiany skórne, lecz tylko ogólne poczucie osłabienia, warto udać się do lekarza internisty. Problemy hormonalne towarzyszące wypadaniu włosów to znak, że pomoże nam ginekolog. Niekiedy konieczna wizyta u kilku specjalistów, by ustalić przyczynę. Zwykle lekarz zaleca zintegrowaną kurację, łączącą działanie zewnętrzne i wewnętrzne. Często należy też na czas kuracji zrezygnować ze stylizowania włosów i ich farbowania – dla wielu kobiet to duże wyrzeczenie, ale jest to warunek powodzenia terapii i rozwiązania problemu łysienia. Często przydatne mogą okazać się też suplementy diety z witaminami o działaniu wzmacniającym lub przeznaczone do wzmacniania włosów, skóry i paznokci.

4k

Jeśli można uznać, że łysienie mężczyzn to zjawisko naturalne, a widok mężczyzny pozbawionego całkowicie czy częściowo włosów, w nikim nie wzbudza zainteresowania, to zupełnie inaczej jest u kobiet. Każde nadmierne wypadanie włosów wzbudza u pań niepokój i traktowane jest jak choroba wymagająca leczenia. Jeśli wypada ponad 100 włosów przez 2 miesiące, to najwyższa pora, by udać się do dermatologa, który zdiagnozuje przyczynę łysienia i ustali sposób leczenia. U kobiet występuje kilka typów łysienia.

Łysienie androgenowe

Jest to męski typ łysienia, który u kobiet pojawia się na skutek zaburzeń hormonalnych – nadmiaru androgenu – męskiego hormonu płciowego. Czasami nawet niewielka ilość tego hormonu wystarcza, by wrażliwe mieszki włosowe zostały osłabione  i przestały z nich wyrastać włosy. Pojawiają się wtedy znaczne przerzedzenia na skroniach, nad czołem i na czubku głowy.

W leczeniu stosuje się preparaty z żeńskim hormonem płciowym – estrogenem lub pigułki hormonalne o działaniu antyandregenowym. Wypadaniu włosów zapobiegają też pigułki antykoncepcyjne III i IV generacji oraz hormonalna terapia zastępcza, jeśli kobieta znajduje się w okresie pomenopauzalnym.

Łysienie rozlane

Jest to przerzedzenie włosów równomiernie na całej skórze głowy. Często ma to związek z innymi chorobami. W leczeniu tego typu łysienia należy zdiagnozować chorobę podstawową, po jej wyleczeniu następuje odrost włosów. Można go przyspieszyć poprzez stosowanie miejscowo leków drażniących, także z zawartością sterydów. Dobre skutki przynosi zażywanie witaminy E.

Łysienie rozlane może być tez wywołane przez chemikalia zawarte w farbach, lakierach i innych kosmetykach do włosów. Należy zaprzestać ich używania, a włosy się wzmocnią.

U pań dochodzi też do łysienia na skutek czynników mechanicznych. Np. zbyt mocno naprężone i związane włosy, ciasne nakrycia głowy, zbyt długie przetrzymywanie włosów na wałkach, źle zrobiona trwała ondulacja czy zbyt intensywne zabiegi fryzjerskie skutkują wzmożonym wypadaniem włosów. Zwykle po zlikwidowaniu przyczyn włosy odrastają. Ale jeśli niszczenie włosów trwało zbyt długo, mieszki włosowe mogą być bezpowrotnie zniszczone.

Łysienie poporodowe

Kobiety będące w ciąży często obserwują u siebie zgęstnienie włosów. Dzieje się tak na skutek zwiększonej ilości estrogenów – żeńskich hormonów płciowych, które powstrzymują wypadanie włosów z powodów naturalnych. Każdy włos żyje kilka lat, po czym wypada, by w jego miejscu mógł wyrosnąć następny.

Natomiast w okresie ciąży wypadanie prawie włosów nie następuje  Po porodzie w gwałtowny sposób maleje ilość estrogenów. Wtedy kobieta traci włosy w zwiększonych ilościach, gdyż wypadają te, których żywot został dzięki ciąży przedłużony. W ten sposób można stracić do 50% włosów. Nie ma jednak powodu do niepokoju. Po kilkunastu tygodniach sytuacja się normuje i włosy wracają samoistnie do stanu sprzed ciąży. Łysienie poporodowe nie wymaga leczenia.

Łysienie plackowate

Ten typ łysienia występuje u kobiet rzadko, ale jest szczególnie uciążliwy ze względu trudności w leczeniu jak i nieestetyczne zmiany na głowie. Jak już wskazuje nazwa, na owłosionej skórze głowy pojawiają się „placki”, czyli bezwłose, okrągłe lub owalne plamy. Początkowo mają średnicę 2 cm, z czasem się powiększają.

Nieleczone łysienie plackowate może doprowadzić do całkowitej utraty włosów na całym ciele, łącznie z brwiami i rzęsami. Degeneracji ulegają też paznokcie, pojawiają się poprzeczne bruzdy, następuje pocienienie płytek paznokciowych aż do ich utraty.

Leczenie jest żmudne i długotrwałe, może trwać latami. U jednej trzeciej chorych zdarzają się wyleczenia samoistne. Choroba „przycicha” bezpowrotnie lub na kilka czy kilkanaście lat, po czym niespodziewanie może się powtórzyć.

Pojawianiu się łysienia plackowatego sprzyja stres, nerwice, infekcje wirusowe i bakteryjne, zaburzenia naczyniowe (nieprawidłowy przepływ krwi w skórze głowy), być może – alergie. Prawdopodobnie jest to choroba autoimmunologiczna.

4,0 k